Σ’ ένα μπαλκόνι στην ανάσα του Ολύμπου με το βλέμμα να χάνεται, στην λύρα του Ορφέα των Λειβήθρων, πάνω στις άκρες της Ζηλιάνας, στο Λιτόχωρο, στην Κατερίνη, στα Πιέρια Όρη των Μουσών και στο μπλε της θάλασσας, να φλερτάρει το λιμάνι απέναντι και την όσια κορυφή του Άθωνα..
Σ’ αυτόν τον τόπο που πλέκονται οι μύθοι, σ’ αυτόν τον τόπο που οι μούσες και οι νύμφες χάραξαν τα μονοπάτια τους, παρέα με την αύρα των θεών, των πουλιών και των γρύλων..
Αυτόν τον τόπο ερωτευτήκαμε.. Του δώσαμε και μας έδωσε.
Εδώ χτίσαμε τον δικό μας μύθο, το δικό μας παραμύθι, στην ανάγκη μας να εμπλακούμε και εμείς στο πρόσταγμά του.
Φωλιάσαμε σ’ ένα παραδοσιακό, πέτρινο κτίσμα. Πίνακας, το κάθε του παράθυρο. Ανάγλυφοι, οι τοίχοι του. Μ’ ένα ξύλινο πάτωμα να αφηγείται τα πατήματα των καιρών. Και το τζάκι να στέκει εκεί, λευκό όπως παλιά και με τις φλόγες του πρόθυμες να διηγηθούν και αυτές την δική τους ιστορία. Σαν σε παραμύθι !!!
Σε μία από τις ατέλειωτες συναντήσεις μας με το φεγγάρι, κάποια Αυγουστιάτικη νύχτα, μας ψιθύρισε τ’ όνομά του.
“ΠαραΜυθία” είπε. Ήξερε!
Πολλές νύχτες είχε την έγνοια του και άλλες τόσες είχε αναλάβει να το δείχνει στα αερικά και στα φτερωτά της νύχτας.
“ΠαραMυθία” συμφωνήσαμε και εμείς !
Και να τώρα, σας προσκαλούμε να ζήσετε και εσείς αυτήν την εμπειρία και σας υποσχόμαστε, πως ύστερα από αυτό, θα έχετε φτιάξει την ανάμνηση του δικού σας παραμυθιού.